یک خیاط خانم داشتم که مشهدی بود برایش کار خیاطی می بردم ؛ خیاط خوب ؛زنی محجوب ‌وکارگر بود؛ یک شوهر داشت که معتاد بود و هر از گاهی که حالش خوب بود لباس ها را می برد و می آورد. اندامی لاغر و مویی فر و سبیلی کلفت روی صورتش بود ؛ داش مشتی بود ، جوانان زمان شاهی ؛ با شلواری خمره ای . یک روز شوهره زنگ زد : علی آقا خانم من پیش شماست؟ سوال عجیبی بود! تعجب کردم ، نه والله چیزی شده ؟اینجا نیستند کاری نداشتن که بیان اینجا. تلفن قطع شد ، دانستم که مشکلی پیش آمده. در نوبت های بعد با همسرش چیزی نگفتم ، شاید دوست نداشته باشد که درباره زندگی اش صحبت کند. ماه بعد تلفن دیگری امد اینبار خشن ،جدی و تهدید امیز. «ببین حاجی دیگه به زن من کار نمی دی. اگر دادی بنزین میارم کارگاه تو به اتیش می‌کشم.» تلفن قطع شد، بفکر فرو رفتم که چطور می‌شود این را حل کرد؟ زن بینوا خرجش از این کار است و خود من هم در خطر. در این عوالم بودم و هیچ راهی پیدا نمی کردم. تا اینکه تلفن دوباره زنگ خورد ؛ داش مشتی اتیش زن بود ، تلفن همچنان زنگ می‌خوردو من ترسان و حیران مانده بودم که بردارم و برندارم . سرانجام جواب دادم . لحن داش مشتی ارام شده بود ، صحبت هایش بوی ندامت می‌داد. « ببین حاجی من عصبانی بودم ، من با راهنمای آن ایم صحبت کردم گفت که این کار تو نان بری هست ؛ ببین تو زندگی من هر گهی که تو بگی خوردم هر کار بدی کردم ولی تا حالا نان بری نکردم؛ به زنم کار بده؛ من معذرت می خوام» تلفن قطع شد . نان بری اصطلاحی ست که در میان ایرانی ها رواج دارد؛ بدترین چیز موجود هست ؛ من چندین دهه در ایران هستم آنها حاضرند هر چیزی باشند فقط نان بر نباشند. این خط قرمز این مردم است. امروز شنیدم که در نانوایی های کرمان دیگر به افغان ها نان نمی فروشند؛ در چندین شهر دیگر فرمانداران فروش نان به افغانها را ممنوع کرده اند. نمی دانم آیا نام این هم نان بری هست یا خیر و اگر نیست پس چیست؟ حاکمان در ایران خط قرمزشان را رد کرده اند و البته که حساب حاکمان از مردمان شریف جداست. باز هم مردمانی یافت خواهند شد که بی توجه به امر قدرت برای افغانها نان بخرند همانطور که پیش از این سیم کارت گرفته اند؛ کارت بانکی شان را داده‌اند؛ منزل اجاره کرده‌اند؛ آنها را به سر کار برده اند.
برچسب‌ها: نان بری, نان, نانوایی, افغان ها