دیگر همه چیز عادی شده است ، رفت و امدها نشستن ها و برخواستها، حتا خیلی ها ماسک هم نمی زنند. همه ی ما شانه به شانه ی کرونا در کوچه بازار می گردیم، گاهی ویروس ارام به پشتت می زند و با لبخندی ملیح می گوید چطوری ؟، کجا بودی ؟دیدی بالاخره بازی را باختی از دست من قایم می شی ؟ و بعد صدای خنده اش که در نهایت به قهقهه ختم می شود در گوش تو می پیچد و دور می شود ، تو می مانی و عرق پیشانی ات و مردمانی که هم از جلو و هم از عقب، هم یسار و هم یمین مدام به تو نزدیک و نزدیکتر می شوند.

هفته ی قبل حسن روحانی نشان داد که ارام ارام محدودیت ها را برمی دارد، و برای برخی ازمردمش یک میلیون تومان می دهد و منه مهاجر وارد دومین ماه بیکاری ام می شوم و به تصمیمات قبلی دولت فکر می کنم در حالی که مشغول حساب کتاب این موضوع هستم که از انباری منزل مان یک میلیون و اندی جنس و کالا به سرقت رفته است،انهم ظرف همین هفته ی گذشته ، به تصمیم ازاد کردن زندانی ها سارقین و مجرمان فکر می کنم ، به این می اندیشم که تصمیم های مقامات چه ناثیر مستقیمی بر ما دارد.

انوقت ازاد سازی مشاغل می تواند چه تبعاتی داشته باشد. هزینه ی کشیدن حصار دور دیوار منزل می شود دو میلیون تومان دویست هزار تومن برای قفل و سی هزار تومان بابت سیمهای انتن تلویزیون که دیشب برده اند. به همه این چیزها می اندیشم و حس ازار دهنده ی ناامنی که در دلمان خانه کرده است.

زمین ما در ساکت ترین وضعیت به دور خودش می چرخد، به خاطر خانه نشین شدن دست کم چهار میلیارد انسان در خانه هایشان. این را دانشمندان می گویند و انها حالا قادرند کوچکترین صداها و ارتعاشات زمین را رصد کنند.

موجودات دیگری که لابد در دوردستهای دست نیافتنی هستند این بار از سکوت ما ادمها تعجب خواهند کرد و خواهند گفت بیا یک سر به این همسایه های پر سرو صدای مان بزنیم چرا انقدر ساکت شده اند. این وضعیت مرا به یاد فیلم " یک مکان ساکت" انداخت که پیشترها دیده بودم . زمین را موجوداتی فرا زمینی تسخیر کرده اند که به صدا حساس اند و وضعیتی اخرالزمانی بر ان حاکم است از ان دست فیلم هایی که من ان را می پسندم .

خوب است که کرونا به صدا حساس نیست اما چبز وحشتناک دیگر این است که این هیولا تنها به یک متر فاصله نیاز دارد . این از صدا هم هولناک تر است زیرا همشهریهای من اصلا و ابدا این یک متر فاصله را رعایت نمی کنتد.

مشغول خرید سیب زمینی هستم یک پیرزن سمج از راست و زن جوانی از چپ یکی میخواهد گوجه بردارد دیگری بادمجان ،می گویم خواهش می کنم فاصله بگیرید برو بر نگاهت می کنند. در نانوایی پیرمرد مثل کوله پشتی به پشتم چسپیده می گویم پدرجان دومتر فاصله لطفا عرق کرده و خسته است ادم را می ترساند هوا که انقدر گرم نیست این چرا عرق کرده، سرتان را درد نیاورم برای گذران قرنطینه فیلم دیدن خوب است یک مکان ساکت فیلم جالبی ست . حتما ان را ببینید.

برای خریدن نان و مایحتاج بیرون میروم ،فضای سبز خطی در کنار منزلمان پر از جوان هایی ست که گرد هم حلقه زده اند، انگار سیزده بدر هست ، برخی شان در زمین خالی مشغول تیله بازی ، اینجا گروه گروه مردان جوان فارغ از هر چیزی کرونا را به هیچ جایشان نگرفته اند.

کمی انسوتر پیرمردها گرد هم جمع شده اند ایستاده و گویی یک نفرشان انگشتری چیزی نشان شان می دهد مانند اجتماع پنگوعن ها هر کسی سعی دارد به مرکز حلقه خودش را برساند. در بازار شلوغ پیرزنی با تلفن صحبت می کند "که از خانه شیشتو حوصله مه سرامده ، بور شدم."

همه اینها یک چیز را نشان می دهد اپیدمی بیماری حالاها ادامه خواهد داشت، مشکل بعدی این خواهد بود که در ادامه بحران، پول های مردم ته خواهد کشید ، و همه مجبورند برای بدست اوردنش بیرون بیایند. در میان اقوام ما به وضوح مشخص است انهایی که اخبار خارجی تماشا می کنند قرنطینه را بهتر رعایت می کنند و انهایی که فقط اخبار داخلی را می نگرند کرونا را ساده می انگارند.

اندوخته مالی خیلی از افغانها در همین گلشهر که من زندگی می کنم بیشتر از پنج الی ده روز اینده کفاف زندگی شان را نخواهد داد، انهایی که می توانند در خارج از کشور برای قوم و خویش شان در افغانستان و مهاجران درایران کمک کنند، حتما اینکار را بکنند.

https://telegram.me/golshahrletters

تلگرام نامه هایی از گلشهر