امروز خبری تلخ دلمان را سوزاند، مرزبان های ایرانی مهاجران افغان را لب مرز و به هنگام ورود به ایران گرفتند و انها را داخل رودخانه انداختند که به کشورتان بر گردید ، می گویند تعدادشان زیاد بوده و فقط هفت جسد که همه غرق شده اند را پیدا کرده اند .

خیلی غم انگیز هست و برای منی که اینجا زندگی می کنم سخت تر زیرا از دست مان هیچ کاری بر نمی اید ،جز چک کردن مدام اخبار و افتادن چین بر پیشانی ات و فکر کردن به زن و بچه ی این ادمها که اخرین امیدشان برای تامین زندگی پر از نداریشان اکنون در سردخانه است و یا هیچ خبری از انها نیست و گم شده اند.

دیروز روز جهانی کارگر بود و امروز کارگرها را در اب شناور کردند، چه استعاره تلخی.. و روزگار حق کارگری شان را چه زود پرداخت کرد این غرق شدگان همان هایی هستند که درون چاه های عمیق در شهرها مدفون می شوند. همان هایی هستند که هنگام تخریب بناهای فرسوده در ایران زیر دیوار می مانند.

از داربستها نقش زمین می شوند و از چاله های اسانسور سقوط می کنند ، همان هایی که پایشان لیز می خورد و در حوض های اسید در کارخانه های چرم سازی می افتند. ادمهای به قول ما " غریب کار" اینها کسانی هستند که هیچ کس اشکی برای انها نخواهد ریخت . گویی خداوند هم انها را فراموش کرده است.

https://telegram.me/golshahrletters

تلگرام نامه هایی از گلشهر